چه میخواهی تو از جانم؟!

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خداوندا!

اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای تکه نانی

به زیر پای نامردان بیاندازی

و شب آهسته و خسته

تهی دست و زبان بسته

به سوی خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر میگویی

میگویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایهی دیوار بگشایی

لبت بر کاسهی مسی قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرفتر

عمارتهای مرمرین بینی

و اعصابت برای سکهای اینسو و آنسو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر میگویی

نمیگویی؟!

خداوندا!

اگر روزی بشر گردی

ز حال بندگانت با خبر گردی

پشیمان میشوی از قصه خلقت از این بودن، از این بدعت

خداوندا تو مسئولی

خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است

چه رنجی میکشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

لحظه هر افطار تو ماه رمضون- حداقل تا زمانی که گرمای تابستون و طولانی بودن روزها مارو از پا نداخته-

مثل لحظه سال تحویل حس و حال و خوبی داره. لحظه ای که آدم حس میکنه خدا داره نگاهش میکنه. لحظه ای که معنوی میشه. لحظه ای که به دور از ماجراهای روز میشه به صدای معنوی استاد شجریان گوش داد. اجرای دلنشین علی درستکار رو قبل افطار دید که خیلی راحت به فارسی میگه : خدایا ازت معذرت میخوام!  و همه این حال و هوای معنوی از شبکه ۱ پخش میشه (هنوز هم آدمای منصف همه جا هستن) . کاشکی همون اندازه که خدا مارو میدید ماهم اونو میدیدم شاید رفتارهامون نه اسلامی- که حداقل انسانی میشد!

سال گاو

امسال سال گاوه- سومین دوره ای که من به سال تولدم می رسم- بعضی وقت ها آدم انتظار داره که تو بعضی مواقع چیزهای خاصی براش بیاد چونکه فکر می کنه اون لحظات لحظات خاصی هستن. امسال برای من اینطوریه- چکار کنیم دیگه بالاخره اگه به قانون راز معتقد باشیم بی راه هم فکر نکردم. مثلا این موارد خاص که تو امسال دیدم مثل برف و بارون های بهاری بی سابقه بعد خشکی بی سابقه 87- مثل دوباره پدر شدنم، مثل وقایع خوب دیگه ای که انتظار می کشم، همه رو به همون حس نسبت می دم. نه برای فقط خودم، برای همه ی اونهایی که آدم های خوب و نسبتا خوب و کلا آدم هستند امیدوارم سال خوبی باشه. سال گاو سالی که پر از نعمت و  رحمت باید باشه، و من تو هر ماه تا ماه 12 امسال انتظار دارم که از این وقایع خوب برای همه پیش بیاد.

چند روز قبل در برنامه علمی "انسان و دانش" که از شبکه 7 پخش می شود، در تراژدی مستندی حمله چند شیر را به زرافه ای قوی هیکل نمایش داد. در این نبرد که بصورتی نابرابر جدال بین مرگ و زندگی رو نشون می داد، هر بیننده ای منتظر از پا افتادن زرافه ای بود که گاهی سه شیر بهش آویزون شده بودن. زرافه بر اساس غریزه یا هر حس امیدواری که تو وجودش می دید، می دوید و تلخی درد دندان در پوست و چنگال در گوشت را با شیرینی امید عوض می کرد ( و شاید با اون گردن درازش می تونست آیندشو ببینه). زرافه از دست شیرها فرار کرد اما این آخر قصه نبود. زمانی که زرافه خسته برای نوشیدن آب به کنار برکه رفت، زخم ها به او اجازه خم شدن و نوشیدن آب نمی دادن. تراژدیک ترین بخش داستان این قسمت بود که بقیه حیوانات آب می نوشیدن و او، اونا رو نگاه می کرد.

فیلم رفتن های درمانده زرافه را بدون نمایش پایان ماجرا  نشان داد، اما می شه خوشبینانه تصور کرد که اون توانسته دوره التیام زخم ها را با تشنگی سپری کرده و بعدش آب نوشیده باشه.

کی می تونه بگه که زرافه برنده ماجرا بوده یا بازنده؟ به نظر من اون برنده بود حالا هرچی که می خواد آخر داستان بوده باشه. اگر توانایی دیدن افق های دور رو شاخصه قدرت زرافه قرار بدیم، بعضی وقتا تو زندگی ممکنه چنگال های بی رحمی، آدمای دوربین رو  زخمی کنه اما میشه با قدرت همون وسعت دید، کاری کرد که از پا نیافتاد!

مثل خیلی صنایع دیگه ای که از خارج به ایران وارد شد و شروع کردن به مونتاژ کاری، این روزها دانش انجام پروژه هم همینطوری وارداتی شده و بدون اینکه درک عمیق و کامل از ابعاد پروژه ها باشه، گرته برداری نحوی و سهوی و سهلی مد شده. یکی از این گرته برداری ها، سرعت در پروژه است، همونطور که رانندگی بدون کمربند ایمنی بلای جون ایرانی ها شده بود، سرعت تو پروژه ها بدون رعایت پیش زمینه های اون هم بلای جون وقت و هزینه و آبروی کارشناسی تو ایران شده. این روزها خیلی مدیران یاد گرفتن که فقط کار رو سریع بخوان انجام بدن، لابد مثل خارجی ها، اما نتیجه اش چی؟ فکر کردن، طرح دادن، آنالیز کردن از اون بخش های بد (!) پروژه ها است که همون مدیرهایی که ذکر خیرشون کردم، خیلی ازش بدشون میاد، لابد خوب فکر کردن و طرح دادن به زمان مدیریت اونا نمیرسه! باید پروژه تو همون مقطع کوتاه مدیریت تعریف بشه و بعدش هم مثلا تموم بشه! خوب بعدش هم نتیجه همون میشه که می بینیم : پروژه های نیمه کاره، غیر اقتصادی، ....

امام علی(ع) خوب میگه که اول فکر کن، بعد توکل کن و بعد اقدام به عمل کن. کاش به اندازه ادعای مسلمون بودنمون به این جملات توجه می کردیم!